طول عمر بیماران پارکینسون و عوامل موثر بر آن

طول عمر بیماران پارکینسون در بسیاری از موارد نزدیک به طول عمر طبیعی است. در صورتی که بیماری زود تشخیص داده شود، درمان دارویی منظم باشد، توانبخشی جدی گرفته شود و بیمار از نظر تغذیه، حرکت، خواب و سلامت روان تحت مراقبت قرار بگیرد، پارکینسون به تنهایی بیماری کشنده‌ای محسوب نمی‌شود؛ اما عوارضی مانند: 

• زمین خوردن
• مشکلات بلع
• عفونت‌های تنفسی
• کاهش تحرک
• بی‌توجهی به درمان

و غیره می‌توانند کیفیت زندگی و طول عمر بیمار را تحت تاثیر قرار دهند. بیمار پارکینسون می‌تواند سال‌ها از کیفیت زندگی قابل قبول بهره‌مند شود؛ به شرطی که مراقبت‌های جدی، منظم و تخصصی را دریافت کند. در نظر داشته باشید که روند بیماری پارکینسون در تمامی افراد یکسان نیست! آنچه بیشتر از هر چیز در کنترل این بیماری اهمیت دارد، مدیریت هوشمندانه بیماری و کمک گرفتن از خدمات تخصصی کارشناسان زبده در زمان مناسب است. مجموعه سیب نت با برخورداری از کادر توانمند، حرفه‌ای و متعهد، بهترین همراه شما برای کنترل بیماری به شمار می‌رود.

طول عمر بیماران پارکینسون چقدر است؟

طول عمر بیماران پارکینسون یک عدد ثابت و قابل تعمیم برای همه افراد نیست! چرا که پارکینسون در هر بیمار با سرعت شدت و عوارض متفاوتی پیش می‌رود. تجربه ثابت کرده است که بیماری پارکینسون عامل مستقیم مرگ و میر افراد نیست؛ عوامل مختلفی مانند: بیماری‌های همراه، شکستگی، زمین خوردن و غیره می‌توانند بر روی کاهش طول عمر بیمار موثر باشند. برای ارزیابی دقیق‌تر، پزشک مواردی مانند:

• توانایی راه رفتن
• وضعیت شناختی
• قدرت بلع
• وضعیت تعادل
• خلق و خو
• خواب
• وابستگی بیمار به دیگران
• پاسخ بدن به دارو

 و غیره را نیز بررسی می‌کند. هرچه این شاخص‌ها بهتر کنترل شوند، احتمال حفظ استقلال و کاهش عوارض جدی نیز بیشتر خواهد شد. در ضمن خانواده‌ها با مواردی مانند: تنظیم زمان مصرف دارو، پیگیری توانبخشی، مراقبت و غیره می‌توانند مسیر بیماری را قابل کنترل‌تر نمایند. استفاده از خدماتی مثل کاردرمانی در منزل نیز کمک می‌کند تا بیمار در محیط آشنا، تمرین‌های هدفمند برای حفظ تعادل، قدرت عضلات و انجام فعالیت‌های روزمره را دریافت کند.

تفاوت روند پیشرفت بیماری در سنین جوانی و کهنسالی

آیا طول عمر بیماران پارکینسون در سنین جوانی بیشتر است؟ زمانی که فرد در سنین جوانی دچار پارکینسون شود، معمولا از نظر قلبی، عضلانی و غیره، ذخیره بدنی بیشتری دارد. لذا ممکن است مدت طولانی‌تری توانایی انجام کارهای روزمره را حفظ کند. با این حال، چون سال‌های بیشتری با بیماری زندگی می‌کند، احتمال بروز نوسان اثر دارو یا حرکات غیر ارادی بیشتر خواهد بود.

در سالمندان، حتی اگر علائم پارکینسون در ابتدا خفیف باشد، وجود بیماری‌های هم زمان (فشار خون، پوکی استخوان، دیابت، مشکلات قلبی و…)، می‌تواند وضعیت را پیچیده‌تر کند. در واقع تفاوت اصلی بین بیمار جوان و سالمند، فقط به سن ختم نمی‌شود؛ بلکه میزان توان بدن برای جبران عوارض بیماری است. در پارکینسون زودرس، روند افت حرکتی معمولا آهسته‌تر است. بنابراین بیمار مدت بیشتری توان انجام کارهای روزمره را حفظ می‌کند؛ اما عوارض بلندمدت داروها ممکن است زودتر دیده شود.   

عوامل موثر بر روی طول عمر بیماران پارکینسون

با توجه به توضیحات ارائه شده، می‌توان پی برد که طول عمر بیماران پارکینسون به مجموعه‌ای از عوامل جسمی، روانی و درمانی بستگی دارد. اینکه بیمار چقدر مستقل بماند و تا چه حد از عوارض جدی دور شود نقش مهمی در کنترل بیماری خواهد داشت. کنترل درست این عوامل، می‌تواند روند افت عملکرد را کندتر و کیفیت زندگی بیمار را بهتر کند. 

فیزیوتراپی و تمرینات تعادلی

انجام فیزیوتراپی‌هایی مانند فیزیوتراپی لگن در منزل به حفظ قدرت عضلات، بهبود انعطاف‌پذیری، کاهش خشکی بدن و… کمک می‌کنند. تمرینات تعادلی نیز برای پیشگیری از زمین خوردن در این بیماران حیاتی است. سقوط و شکستگی از مهمترین عواملی هستند که می‌توانند روند بیماری را پیچیده و طول عمر بیمار را تحت تاثیر قرار دهند. 

سلامت روان

یکی از شایع‌ترین علائم در بیماران پارکینسون، افسردگی، اضطراب و انزوای اجتماعی است. این موارد می‌توانند انگیزه بیمار برای حرکت، مصرف دارو و پیگیری درمان را کاهش دهند. حمایت روانی، ارتباط خانوادگی و حفظ فعالیت‌های اجتماعی به کنترل بهتر بیماری و افزایش کیفیت زندگی بیمار کمک می‌کنند. 

مدیریت دارویی

از جمله عوامل مهم در طول عمر بیماران پارکینسون، مصرف منظم داروها در زمان مشخص است. تغییر خودسرانه دوز دارو، قطع ناگهانی یا مصرف نامنظم آن سبب تشدید خشکی، کندی حرکت، اختلال تعادل و نوسان علائم می‌شود. 

تغذیه و رژیم‌های ضد التهابی

تغذیه مناسب نقش کلیدی در کنترل یبوست، حفظ وزن، کاهش ضعف عضلانی، بهبود انرژی روزانه بیمار دارد. رژیم سرشار از سبزیجات، میوه‌ها، غلات کامل، چربی‌های مفید، منابع آنتی‌اکسیدانی و غیره، در کنار مصرف کافی آب، به عملکرد بهتر بدن و کاهش عوارض عمومی بیمار کمک می‌کنند. 

خطرات پنهان که طول عمر بیماران پارکینسون را تهدید می‌کنند

طول عمر بیماران پارکینسون بیشتر از آنکه به تشخیص بیماری وابسته باشد، تحت تاثیر عوارضی قرار می‌گیرد که اغلب آرام و بی‌صدا پیشرفت می‌کنند. بسیاری از این خطرات در ابتدا جدی به نظر نمی‌رسند؛ اما اگر کنترل نشوند می‌توانند باعث بستری شدن، کاهش استقلال و افت شدید کیفیت زندگی شوند. برخی از این عوامل عبارتند از:

• زمین خوردن و شکستگی
• عفونت ریه و اختلال بلع
• زخم بستر و بی‌تحرکی
• افسردگی و انزوای اجتماعی
• اختلال خواب و خستگی مزمن  

تاثیر مراقبت تخصصی بر افزایش طول عمر بیماران پارکینسون

عوامل مختلفی بر روی افزایش طول عمر بیماران پارکینسون موثر هستند که از جمله آنها: مراقبت روزانه باکیفیت و پیگیری تخصصی است. این عامل بر روی کنترل عوارض، حفظ استقلال و کاهش خطر بستری شدن موثر است. مراقبت تخصصی کمک می‌کند علائم بیماری زودتر تشخیص داده شوند، داروها دقیق‌تر تنظیم شوند و خطرات بیماری کمتر شوند. از جمله مراقبت‌های تخصصی عبارتند از:

• تنظیم دقیق داروها و مصرف به موقع آنها
• پیشگیری از زمین خوردن و آسیب‌های جدی
• فیزیوتراپی برای حفظ حرکت و استقلال
• رسیدگی به تغذیه و پیشگیری از ضعف بدن
• کاهش انزوای بیمار و مراقبت از سلامت روان او
• پایش منظم بیماری‌های همراه

مراقبت در منزل بخصوص برای بیمارانی که دچار اختلال تعادل، ضعف شدید، مشکلات شناختی یا وابستگی بالا هستند، می‌تواند خطر آسیب و بستری شدن را کمتر کند. حضور مراقب متخصص، خانواده را نیز از نظر آموزشی و روانی حمایت می‌کند. در مجموعه سیب نت می‌توان شاهد فعالیت تیم‌های تخصصی و حرفه‌ای در این زمینه بود. 

یافته‌های جدید علمی برای افزایش طول عمر بیماران پارکینسون

پیشرفت روش‌های درمانی و ورود ابزارهای نوین، مدیریت طول عمر بیماران پارکینسون را امکان‌پذیر نموده‌اند. روش‌های درمانی نوین معمولا بیماری را به طور کامل متوقف نمی‌کنند؛ اما می‌توانند علائم را کنترل کرده، استقلال بیمار را حفظ کنند و خطر عوارض جدی را کاهش دهند. 

جراحی‌های نوین (تحریک مغزی یا DBS)

تحریک عمقی مغز یا DBS یکی از روش‌های پیشرفته برای افزایش طول عمر بیماران پارکینسون به شمار می‌رود. در این روش، با تحریک بخش‌های خاصی از مغز، لرزش، خشکی عضلات و نوسانات حرکتی کاهش می‌یابد. 

درمان‌ سلول‌های بنیادی و ژن درمانی

 سلول‌های بنیادی و ژن‌ درمانی از حوزه‌های تحقیقاتی مهم در درمان و افزایش طول عمر بیماران پارکینسون هستند. هدف این روش‌ها ترمیم یا جایگزینی سلول‌های آسیب ‌دیده و بهبود عملکرد دوپامین در مغز است. هنوز بسیاری از این درمان‌ها در مرحله پژوهش یا کارآزمایی بالینی قرار دارند و نباید به‌ عنوان درمان قطعی معرفی شوند. 

تکنولوژی‌های پوشیدنی و اپلیکیشن‌های مدیریت بیماری

ساعت‌های هوشمند، حسگرهای حرکتی و اپلیکیشن‌های مدیریت بیماری می‌توانند زمان مصرف دارو، شدت لرزش، کیفیت خواب، میزان حرکت و احتمال زمین ‌خوردن را پایش کنند. این اطلاعات به پزشک کمک می‌کنند تا درمان دقیق‌تری را تنظیم کند. همچنین در بیمارانی که دچار اختلال گفتار یا بلع هستند، استفاده از خدماتی مثل گفتاردرمانی در منزل می‌تواند در کنار این ابزارها به کاهش عوارض و بهبود مراقبت روزانه کمک کند.

اشتباهات رایجی که طول عمر بیماران پارکینسون را کاهش می‌دهند

نحوه مراقبت، پیگیری روند درمان و پیشگیری از عوارض بیماری تا حد زیادی بر روی طول عمر بیماران پارکینسون موثر هستند. بعضی از اشتباهات ساده و تکراری می‌توانند سبب بدتر شدن علائم، افزایش خطر زمین خوردن، بستری شدن و کاهش کیفیت زندگی بیمار شوند. برخی از این اشتباهات رایج عبارتند از:

1. قطع مصرف دارو، مصرف نامنظم یا خودسرانه داروها سبب خشکی شدید، کندی حرکت، لرزش بیشتر و افزایش خطر سقوط می‌شود. این داروها باید در زمان مشخص مصرف شوند.

2. کم تحرکی و حذف ورزش روزانه باعث ضعف عضلات، سفتی مفاصل، یبوست، زخم بستر و وابستگی بیشتر بیمار می‌شود.

3. سرفه هنگام غذا خوردن، گیرکردن غذا یا آبریزش دهان نباید طبیعی تلقی شوند. عارضه‌ی اختلال بلع در بیماران پارکینسون بسیار جدی است.

4. افسردگی، اضطراب، دوری از جمع می‌تواند انگیزه بیمار برای درمان، تغذیه و فعالیت بدنی را کاهش دهد. حمایت روانی و ارتباط اجتماعی در حفظ کیفیت زندگی نقش مهمی دارد.

5. فرش‌های لغزنده، نور کم، نبود دستگیره در سرویس بهداشتی و مسیرهای شلوغ، خطر زمین خوردن بیمار را بالا می‌برند.

مراقبت تخصصی، درمان پارکینسون را از مصرف دارو فراتر می‌برد و روی همه جنبه‌های زندگی بیمار تمرکز می‌کند. از حرکت و تغذیه تا خواب، بلع، سلامت روان و ایمنی خانه؛ هرچه این مراقبت زودتر و منظم‌تر انجام شود، احتمال حفظ استقلال بیمار، کاهش عوارض و بهبود کیفیت زندگی بیشتر خواهد بود. در نتیجه، مراقبت تخصصی می‌تواند یکی از عوامل مهم در افزایش طول عمر بیماران پارکینسون باشد. برای دریافت خدمات تخصصی از تیم مجرب، حرفه‌ای و کاربلد می‌ توانید از مشاوره‌های کارشناسان خبره در مجموعه سیب نت استفاده کنید.